mały jacht... młoda załoga... I WIELKA WYPRAWA...

Podczas 6 tygodniowej morskiej tułaczki przepłynęliśmy 3169 Mm w czasie prawie 700 godzin. Załoga, która zdecydowała się popłynąć ze mną w podróż marzeń, nie miała wielkiego doświadczenia. Mimo wszystko byłem szczęśliwy, że właśnie te osoby odwiedziły ze mną te magiczne miejsca…

Damian, Tomek, Ania i Michał…
29 sierpnia zakończyła się wyprawa Arctic Challenge 2009, trasą pętli arktycznej, pomiędzy Svalbardem, Jan Mayen, Islandią, Wyspami Owczymi, Orkadami i Danią. Gazeta Gliwicka patronowała wyprawie. O jej przebiegu opowiadają kapitan Michał  May-Majewski i uczestnik Damian Zapała.
Damian: Po dziewięciu miesiącach przygotowań nadchodzi nareszcie czas wyjazdu. Czwartek, 16 lipca, godzina 22.30, pakujemy tranzita z przyczepką. Zapasy, konserwy, weki, pasztety, ,,chleb procentowy”…
Michał: Naszym portem zaokrętowania jest Floro – dość duże jak na Norwegię, bo liczące ok. 10 tys. mieszkańców miasteczko, znajdujące się w połowie drogi między Bergen a Molde…
Damian: Wychodzimy z Floro o godzinie 22.40, 22 lipca kursem pilotowym i mijamy kilka otaczających port wysepek. Morze od razu wita nas siłą wiatru 5B, mgłą i mżawką. Pierwszym celem rejsu są Lofoty. Archipelag wysp na Morzu Norweskim, skał niemalże, wyłaniających się z morza. Jednak zanim mamy tam dotrzeć czeka nas pełne siedem dni w morzu... Dni podczas, których zdarzyć się może wszystko. Doświadczamy zarówno mocnego wiatru i silnych przechyłów, jak i gładkiego jak tafla szkła morza. Mijamy platformy wiertnicze, kilka dużych jednostek.
Michał: Niestety, w odległości kilku mil od archipelagu skalistych wysepek silnik odmówił współpracy. Po głębokiej analizie przyczyn doszedłem jednoznacznie do wniosku – mamy chrzczone paliwo! Kilka litrów wody morskiej dostało się do głównego zbiornika z ropą. Nie ukrywam, że ta informacja trochę mnie podłamała. Na domiar złego dzień wcześniej trzykrotnie zalewało koje, oraz niemal wszystkie rzeczy…
W Sandenssjoen od razu zacząłem szukać speca od silnika. Po godzinie poszukiwań polecono mi mechanika o imieniu Obrian. Troszkę mnie przeraził, kiedy powiedział, że po takich ekscesach na morzu są dwa rozwiązania: albo wystarczy przeczyścić układ paliwowy, albo wyrzucić silnik na złom. Trzeba pamiętać, że Norwegowie to bardzo zacny kraj, który wysoko ceni swoją fachowość usług.
Damian: Kosztem wypompowania całego zbiornika paliwa i wymiany filtrów silnik znów zaczyna chodzić poprawnie.
Michał: Obrian dodatkowo zaczął majstrować przy maszynie, dzięki czemu praca silnika jest bardziej regularna. Zapłaciliśmy ok. 300 zł. Tak byłem szczęśliwy, że ofiarowałem naszemu bohaterowi polish souvenir – Żubrówkę.
Damian: W Sandenssjoen cumował z nami burta w burtę norweski kapitan, który jak się okazało doskonale mówi po polsku. Dowiadujemy się, że kiedyś pracował w Polskiej Stacji Polarnej.
Z Sandenssjoen wychodzimy wieczorem 28 lipca. Przez noc przebijamy się przez kręte drogi wodne fiordów by 30 z rana znów znaleźć się na otwartym morzu. Obieramy kurs 350 na Lofoty, których odległy zarys widać już w 1/3 drogi. Jednak ich prawdziwy bajkowy wygląd ukazuje się dopiero na wachcie o 24.00. Są to granatowo fioletowe kontury postrzępionych gór, które sprawiają wrażenie płaskiej ściany na tle snującego się po widnokręgu słońca.
31 lipca o godzinie 08.00 wchodzimy do Andenes, najdalej na północ wysuniętego portu Lofotów. Tutaj dokonujemy ostatecznego przeglądu sprzętu przed czekającą nas podróżą na daleką północ. Podczas prac nie obywa się bez przygody - kąpieli w basenie portowym po utopioną część mocującą silnik do pontonu...
Michał: Naszą największą rozrywką podczas przeprawy 600 Mm przez Atlantyk jest podziwianie orek i delfinów. Dodatkowo stworzyliśmy 3 bloki rozrywkowe: karty (brylują FASOLKI), książki (powieści Grishama i nauka rosyjskiego) i kino jachtowe. Chociaż wszystko układało się sielankowo, ciągle nam czegoś brakowało: świeżego chleba. Po 2 h i 17 minutach Ania wyjęła prosto z piekarnika cieplutki i pachnący chlebek wieloziarnisty, który po 15 minutach przeszedł do historii.
Damian: Przez kolejne dni rejsu spowija nas gęsta mgła, a temperatury z każdą kolejną milą na północ spadają. Zaczynamy odnotowywać, kto i na której wachcie ma jaką temperaturę.
Michał: Skrupulatnie w dzienniku odnotowujemy temperatury. Najpierw 9, 8, 6, 5, aż w końcu termometr pokazał 2,1 st. C.
5 sierpnia dopłynęliśmy do Longyerbyean. Za wszelką cenę chciałem być w stolicy na urodziny Taty i udało się! Tato, bez Twojej pomocy i zaangażowania nie byłoby nas w tym miejscu. Dziękuję.
Damian: W Longyearbyen nie byliśmy zbyt długo. Po dokładnym zinwentaryzowaniu pozostałych zapasów żywności ruszyliśmy w kierunku głównego celu naszej wyprawy – Polskiej Stacji Polarnej w Cieśninie Hornsund. Kiedy wypłynęliśmy na otwarte morze na kanale UKF usłyszeliśmy rozmowy prowadzone w języku polskim. To był znak, że stacja już blisko….

Trudno przekazać wrażenia z 45 dniowej wyprawy w krótkim artykule. Dlatego za tydzień kolejna część przygód naszych żeglarzy. Zachęcamy do obejrzenia filmu z wyprawy, który znaleźć można na stronie www.gliwicka.pl w zakładce filmoteka.
Rozmawiała: Adriana Urgacz