mały jacht... młoda załoga... I WIELKA WYPRAWA...
Część druga opowieści o gliwickich żeglarzach…

Podczas 6 tygodniowej morskiej tułaczki Damian, Tomek, Ania i Michał przepłynęli prawie 3,2 tys. mil morskich. Na niewielkim jachcie s/y Maytur pokonali pętlę arktyczną: Spitsbergen – Jan Mayen – Islandia.

5 sierpnia dopłynęli do Longyearbyen.

Michał: Za wszelką cenę chciałem być w stolicy na urodziny Taty i udało się! Tato, bez Twojej pomocy i zaangażowania nie byłoby nas w tym miejscu. Dziękuję.
Damian: W Longyearbyen nie byliśmy zbyt długo. Po dokładnym zinwentaryzowaniu pozostałych zapasów żywności ruszyliśmy w kierunku głównego celu naszej wyprawy – Polskiej Stacji Polarnej w Cieśninie Hornsund. Kiedy wypłynęliśmy na otwarte morze na kanale UKF usłyszeliśmy rozmowy prowadzone w języku polskim. To był znak, że stacja już blisko.
Cieśnina Hornsund, jak przystało na miejscowe warunki, wita nas gęstą mgłą. Widoczność miejscami dochodzi do jednego kabla. Tak jakby Spitsbergen chciał ukryć przed nami swoje widoki. W pewnej chwili kilkadziesiąt metrów od jachtu zaczynają pojawiać się pierwsze kry lodowe. Na ekranie radaru widać, że cały akwen pokryty jest krą. Zwiększamy naszą czujność. Kiedy rzucamy kotwicę z mgły wyłania się sylwetka statku Horyzont II, który regularnie kursuje do stacji. Mimo braku widoku brzegu wiemy, że jesteśmy w dobrym miejscu.
Michał: Ucieszyli się, że w końcu jakiś polski jacht ich odwiedził. Nawet podpłynęli, aby zobaczyć to cudo i wtedy na ich twarzach zagościło lekkie zdziwienie. Byli pewni, że będą oglądać kolejnego Solarisa czy Hoorna. Nie dość, że ich oczom ukazała się „łupinka”, to jeszcze wyszło z niej czworo „morskich smarkaczów”.
Damian: Czas goni, pod koniec dnia podnosimy kotwice i udajemy się kursem 220 w kierunku Jan Mayen. Gdy zbliżamy się już na odległość kilku mil, nareszcie od wielu dni po raz pierwszy pojawia się słońce. Widać urwiste brzegi wyspy, jednak wulkan nadal pozostaje w ukryciu wyższych partii chmur. O 18.30 rzucamy kotwicę w pobliżu stacji meteo. Pompujemy ponton i zrzucamy go na wodę. Jako pierwsi na ląd usiłują zejść Michał i Tomek i jest to, jak się okaże, ich niefortunna decyzja. Podczas lądowania fala przyboju jest tak duża, że Tomek wypada do wody tuż przy brzegu.
Michał: Najpierw jedna fala ustawiła nas bokiem, potem druga wywróciła ponton, a trzecia znowu go postawiła. Wychodząc z wody Tomek wziął zagubionego pagaja i… silnik, którego mocowanie zostało uszkodzone.
Damian: To, co dzieje się dalej ja i Ania możemy oglądać tylko z pokładu przez lornetkę. Kiedy Tomek się suszy, Michał idzie do stacji załatwić formalności i ściągnąć aktualną prognozę pogody. Potem widzimy z Anią, że chłopaki usiłują uruchomić silnik i próbują powrócić na jacht. Fale przyboju jednak nie chcą ich wypuścić z wyspy, zalewają silnik. Michał daje nam znać przez UKF, że dzisiejszą noc spędzą na wyspie zostając w stacji. Ja i Ania natomiast przekotwiczamy jacht w bezpieczniejsze miejsce do małej zatoczki o nazwie Baatvicka.
Następnego dnia, po ich powrocie, pakujemy ponton, odpalamy agregat, ładujemy akumulatory, pieczemy świeży chleb. W międzyczasie wspinam się na maszt po zgubiony w nocy fał. Kiedy wszystko jest już sklarowane podnosimy kotwicę i ruszamy w kierunku Islandii.
Mając ograniczony czas rejsu powinniśmy płynąć już w kierunku Danii. Jednak niekorzystny układ niżów podyktował nam trasę na Islandię (co prawda planowana wcześniej, ale po opóźnieniu w Goetheborgu mieliśmy z niej zrezygnować). Dłuższa trasa oznacza możliwość spóźnienia się a to do szkoły, a to do pracy lub na egzaminy we wrześniu na studiach, ale nie mamy wyjścia – na Islandii będziemy wiedzieć więcej.
Gdy zbliżamy się do północno wschodnich wybrzeży Islandii coraz bardziej wzrasta siła wiatru dochodząc do 5-6B. Kierunek, niestety, jest niekorzystny i przez całą noc musimy halsować widząc już światła latarń na brzegu. Nad ranem idąc już kursem pilotowym podpływamy do małej łodzi rybackiej i za dwa polskie piwa kupujemy cztery dorodne łososie. W końcu dopływamy do Nescaupstadhur.
Michał: Pierwsze co zrobiłem, to udałem się do marketu. Ceny jak w Polsce, a miejscami niższe. Nie mogłem odmówić sobie mleczka czekoladowego i winogron.
Damian: Kolejny przelot z Islandii do Torshavn na Wyspach Owczych mija bez jakichkolwiek komplikacji, wieje z dobrego dla nas kierunku i dość mocno, dzięki czemu możemy nadrabiać opóźnienia. Na kołyszące nas znacznie fale nie narzekamy, bardziej dokuczają nam ciągłe opady deszczu, przez które nasze sztormiaki powoli zaczynają przepuszczać wodę. Na morzu czas się zlewa, mało jest wydarzeń, które mogłyby stanowić jakiś wyznacznik i tak nie obejrzawszy się nawet docieramy do Wysp Owczych. Cieśninami płyniemy około 20 MM na silniku na wschodnią stronę archipelagu, czekając w międzyczasie na kotwicy przed mostem na dogodny kierunek prądu. W Torshavn spędzamy dwa dni i jest to chyba najciekawszy postój ze względu na to, że jest to stolica regionu, dość duże miasto gdzie jest wiele atrakcji.
Ostatni etap podróży między Wyspami Owczymi a Danią (a jak się później okazało ponownie Norwegią) była to ucieczka przed goniącymi nas niżami. Noce były już zupełnie ciemne, lecz za to czasami, kiedy nie było chmur, widać było wyraźnie gwiazdy na niebie. Ostatnie dni dały nam w kość, mokliśmy na wachtach a potem spaliśmy by mieć siłę na kolejne godziny walki z żywiołem (8B).
Ostatnim portem okazało się Egersund w Norwegii skąd wróciliśmy tranzitem do Polski.
Zachęcamy do obejrzenia filmu z wyprawy, który znaleźć można na stronie www.gliwicka.pl w zakładce filmoteka.
Rozmawiała: Adriana Urgacz