8 marca – wspomnień czar (?)

Nieodłączne tulipany, życzenia, uśmiechy, okolicznościowe wiece i wystąpienia, a pod koniec dnia sporo zalanych w pestkę... panów. Jakoś dziwnie to oni właśnie stawali się koniec końców „beneficjentami” Międzynarodowego Dnia Kobiet...

Przez wiele lat obchodzono to święto z wielką pompą. Mimo że do dziś kojarzy się nam ono raczej z „demoludami”, po raz pierwszy obchodzone było w... Stanach Zjednoczonych. Na marginesie dygresja – panowie, nie wymigujcie się zatem od symbolicznego kwiatka czy czekolady tym, że to „święto wymyślone przez komunistów”. Amerykankom dane zatem było cieszyć się szczególnymi względami po raz pierwszy w 1909 roku. Potem obyczaj ów przebył ocean i już dwa lata później zaczął triumfalny pochód przez Europę. Austria, Dania, a potem Niemcy i Szwajcaria. Przyszedł w końcu rok 1922. Wtedy to właśnie, na pamiątkę strajków kobiecych w Sankt Petersburgu w 1917 roku ustanowiono 8 marca Międzynarodowym Dniem Kobiet. Zaczęła się „komunistyczna przygoda” Święta Kobiet. W takiej formie jak najbardziej pasowało ono do linii władzy ludowej, toteż po II wojnie światowej zawitało również do Polski. Rajstopy, pachnące mydełko, kawa i... wspomniany tulipan, który pracownice musiały oczywiście pokwitować. I tak to się świętowało wiele lat, aż w końcu, w 1993 roku, zniknęły centralne obchody święta kobiet. Bezceremonialnie z Dniem Kobiet obeszła się premier Hanna Suchocka.
Jak jest teraz? Ciekawe, że za obchodzeniem Dnia Kobiet choćby nieoficjalnie, w ogromnej większości są kobiety do lat 25 (aż 90% ankietowanych!), starsze są już bardziej sceptyczne (za jest 46%). Może to i dobrze, płeć piękna w Polsce wciąż jeszcze ma dużo ważniejsze sprawy do załatwienia niż celebrowanie własnego święta. Wydaje się jednak, że 8 marca, jeśli jakiś lekko podenerwowany pan podejdzie z kwiatkiem lub choćby życzeniami, nie będą chyba bardzo złe i delikwenta nagrodzą uroczym uśmiechem.
Cokolwiek ktokolwiek o 8 marca sądzi, drogie Panie, wszystkiego najlepszego!
dj